Met de nieuwe sprinter

De onvoorstelbare mogelijkheden en onmogelijkheden van een autistisch kind kom je weer eens tegen als je de hele dag met hem optrekt. Mijn oudste kleinzoon was een hele dag bij me. ’s Middags zouden we de deur uit gaan. Wat doe je als je weg wilt gaan maar je hebt je schoenen ergens in huis uitgetrokken en ze staan niet daar waar je dat zou verwachten. Zoeken. Dan loop je tegen twee dingen aan: a: hij kan niet zoeken. b: hij komt na twee seconden al allerlei interessante dingen tegen die hem boeien waardoor elke vorm van zoeken onmiddellijk stagneert. Hij weet niet meer dat hij aan het zoeken was. Opa gaat dus zoeken maar hij vindt ze ook niet. Maar dat is zijn probleem toch?
-‘Je was toch aan het zoeken, ga eens verder zoeken.’
Hij doet weer een dappere poging maar na twee seconden loopt hij weer iets anders tegen het lijf. Ik weet trouwens dat hij niet kan niet zoeken. Hij kan ergens met zijn neus boven op staan en het nog niet zien. Als tweejarige waren paasfeestjes met eieren zoeken niet aan hem besteed. En als zesjarige kan hij dat nog steeds niet. Maar uiteindelijk lagen de schoenen op een plek waar ook ik met mijn globale blik compleet overheen gekeken had: op een speelmat met een schutkleur tussen autootjes en andere voorwerpen met een vergelijkbare kleur. Globaal lag daar gewoon wat speelgoed. Ook zijn schoenen, zoals bleek.

We zouden met de trein gaan, maar hij was opeens veel minder enthousiast dan in het verleden. Wat bleek: hij was bang dat de trein door een tunnel zou gaan rijden. Compleet nieuw. Ik dacht dat hij alleen bang was voor metro’s. We zijn in het verleden naar veel plaatsen met de trein gegaan en nooit repte hij van te voren over mogelijke angsten voor tunnels. Ik bezwoer hem dat er op het bewuste traject geen tunnel zou zijn. Wat bleek: vlak achter Utrecht, nog voor Vaartse Rijn, was er een viaduct. De trein reed er onder door in een iets verlaagd spoor. Hij keek vlak voor dat viaduct toevallig naar buiten.
-‘O nee, o nee!’ Zijn gezicht schoot in een kramp, hij hield de handen voor zijn ogen en na enkele seconden spiekte hij voorzichtig door zijn vingers heen om te zien hoe erg het allemaal zou zijn. We waren het viaduct alweer voorbij. Ik vertelde dat het geen tunnel was maar een viaduct dat van boven dicht was waardoor het even op een tunnel leek. Een groot deel van de heenreis was hij bezig met de terugreis omdat hij dan weer langs “dat viaduct” zou komen. Hij sprak zichzelf moed in:
-‘Maar nu weet ik het, dan is het niet zo erg’. Precies. Desondanks bleef hij het herhalen op de terugweg.
-‘Wanneer zijn we weer bij het viaduct, zijn we nu alweer bij het viaduct?’
Een van de belangrijkste doelen, naast een kort bezoekje aan zijn tante, was het treintraject tussen Den Bosch en Tilburg met de “nieuwe sprinter.” Opgetogen zag hij dat alles klopte, zoals op de filmpjes. We zaten in een eerste klascoupé, helemaal alleen en spontaan begon hij te vertellen wat hij allemaal zag.
-‘Wacht even, dan neem ik het op.’
Ik pakte mijn telefoon en begon de vlog te registreren. Als een bijna volleerde NS journalist demonstreerde hij de nieuwe elementen van nieuwe sprinters: er is een supersonische WC, er zijn grotere bagagerekken, er is een handige knop om de deur open te maken, de deur naar de machinistenkamer is nu niet van geblindeerd glas maar het is een mooie blauwe deur, er zijn stopcontacten enzovoorts.

Toen kwamen we bij zijn tante. De onderbuurman heeft een lieve hond.
-‘O nee, o nee!’ Het lieve beest bleef stil onder een kast liggen en maakte geen aanstalten om op te staan. Maar mijn kleinzoon was als de dood dat hij zou komen snuffelen. Uiteindelijk hoorde de onderbuurman de paniek en nam de hond mee naar zijn appartement.
Boven gekomen was er de poes van zijn tante.
-‘O nee, o nee! Hij wil vast aan me snuffelen.’ De poes werd naar het balkon verbannen waar ze jammerlijk tegen het glas aan bleef staan krabben. Maar nu waren de gevaren voorlopig geweken. Tot we weer weg gingen. Er waren nog twee gevaren. Om te beginnen de steile trap naar beneden, die half open was. Maar tegelijk de angst dat de hond er weer zou zijn. Met veel liefde en geduld wist hij deze voor hem zo angstaanjagende en gevaarlijke route af te leggen.
Terug in de trein. Over zo’n 40 minuten zouden we weer vlak bij Utrecht zijn. We zaten nog geen twee minuten in de trein:
-‘Zijn we al bijna bij het viaduct?’ Hoe je jezelf gek kunt maken. Gelukkig was er de nodige afleiding onderweg. Hij ving een gesprek op tussen twee jonge mannen, ik had het niet gevolgd. Hij stond op, liep naar ze toe:
‘In Veenendaal Centrum stópt geen intercity, wel in Veenendaal de Klomp.’ De twee jongens bleken het daar over te hebben en verbaasd keken ze naar het jonge ventje.
– ‘Ik zou het maar aannemen, want hij weet er alles van,’ grapte ik naar de jongens. Mijn kleinzoon herhaalde zijn suggestie en voegde er nog wat details aan toe.

We kwamen bij het viaduct. Hij hield zijn ogen open en zag precies wat er allemaal gebeurde.
-‘Het was geen tunnel, maar gewoon een viaduct,’ zei hij toen de trein er voorbij was. Ik vroeg of hij het eng had gevonden.
-‘Nee hoor’. (Pff..)
Het laatste stuk van de treinreis zaten we in een andere trein (een koploper, voor de kenners) in een gesloten coupé. Er zat een vrouw bij het raampje en een man twee stoelen verder bij de deur.
-‘Hoe gaat deze trein, is dit “voor”?’ vroeg hij aan de vrouw. Hij bedoelde: als hij zou gaan zitten tegenover die mevrouw of hij dan vooruit zou rijden. Dat was niet het geval.
-‘O jee, mag ik dan op uw plaats zitten?’ Dat mocht en ik prees de aardige mevrouw. Ze zei wel dat we in een stiltecoupé zaten. Dat kende hij maar dat vindt hij wel erg moeilijk. Hij had al gezien dat het erg druk was, dus een andere coupé opzoeken was geen optie. Het lukte hem dus niet om stil te zijn. Hij begon te vragen hoe de mevrouw heette. En wat voor werk ze deed. Ze bleek bij de NS te werken! En ze wist alles van treinen, zo bleek. Mijn kleinzoon vertelde over al de treinen waar hij in gezeten had. Zoals in de nieuwe sprinter.
-‘Weet je hoe die trein officieel heet, welke letters dat zijn?’, vroeg de mevrouw.
Dat wist hij. De man keek op en luisterde geamuseerd. Hij bleek ook bij de NS te werken. Hij was testmachinist. Hij had met alle mogelijke treinen, ook die in het treinmuseum, gereden. En hij had ook de nieuwe sprinters in Tsjechië getest. Mijn kleinzoon had films van die testen gezien. Het werd een geanimeerd gesprek tussen drie kenners. Af en toe zag mijn kleinzoon een trein voorbij rijden.
-‘Kijk, een SLG-tje.’ De testmachinist en de mevrouw wisten waarover hij het had.
-‘Zijn jullie getrouwd’. Nee, ze kenden elkaar niet en hadden elkaar nog nooit ontmoet. De mevrouw zei dat als hij niet over treinen was gaan praten ze waarschijnlijk ook nooit geweten hadden dat ze allebei van de NS waren. Hij wilde graag weten waar ze woonden. Het had niet veel gescheeld of ze hadden nog hun telefoonnummers uitgewisseld. Maar wij moesten er uit.

Hij was doodmoe na die enerverende middag. Maar hij had het wel leuk gevonden. Voor het eten wilde hij nog even een trein tekenen. Die mislukte. Gelukkig had hij die ochtend een tekening gemaakt die wel was gelukt. Van het continent Dukoo. Je kunt van alle landen ook zien welke vlag ze hebben. En ze zingen er ook allerlei volksliederen. Je kunt er trouwens ook met de nachttrein komen.

dukoo

 

Over Pieter Simons

Docent muziektheorie. Interesses: geschiedenis algemeen, kunstgeschiedenis, lokale geschiedenis, muziek en muziektheorie, filosofie, astronomie, fotografie, natuur, wilde bloemen. En daarnaast allerlei maatschappelijke dingen als onderwijs en opvoeding
Dit bericht werd geplaatst in autisme, pedagogiek en onderwijs en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Met de nieuwe sprinter

  1. Anoniem zegt:

    Prachtig verhaal weer Pieter! Wat een bijzonder kind is hij toch, dat hij ook de harten van die NS-medewerkers liet smelten!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.