ISS deel 2

In een eerder blog schreef ik al een keer over het internationale ruimtestation ISS. Ik heb een app die dit ruimtestation volgt. De live webcam aan boord laat het stuk van de aarde zien waarboven hij op dat moment “draait.” En soms kun je met die webcam ook een of twee van de ruimtevaarders zien. Op dit moment zijn er drie Amerikanen, twee Russen en een Italiaan aan boord. De webcam maakt er een echte reality-film van. De satelliet beweegt trouwens met een enorme snelheid: zo ongeveer met 27500 km per uur. Hij ging net boven België en was toen in Nederland gedurende een halve minuut te zien. Nu, niet veel later is hij al bij Slowakije en Hongarije aangekomen.

iss-positieMaar anderhalf uur eerder was hij spectaculair goed in Nederland te zien en ook iets langer, zo ongeveer gedurende vier minuten. Hij bewoog van west naar oost, bijna recht boven je hoofd. De magnitude (relatieve helderheid) was sterker dan die van Venus of Jupiter. En het was buiten ook nog eens een keer heel helder. Dus ik ging naar de polder waar ik vrij uitzicht had op zowel het westen als het oosten en kon de satelliet makkelijk helemaal volgen.

Ja, wat zie je dan? Een bewegend puntje. Het flikkert niet, het is dus geen vliegtuig. En als je er op inzoomt wordt het groter, maar helaas zie je de vorm ervan nog steeds niet. Wat is daar dan aan, zul je zeggen?

Het is de verbeelding die je erbij moet gebruiken. Heel hoog boven je, op ongeveer 421 km hoogte, dus ver buiten de dampkring in het luchtledige, draait met een enorme snelheid een kunstmaan, met daarin een team dat wetenschappelijke dingen onderzoekt. En ze blijven heel lang in de ruimte. Af en toe worden ze met een raket bevoorraad. Dat gebeurde nog afgelopen week, de bevoorradingsraket werd afgevuurd in Kazachstan, koppelde aan, en leverde weer van alles af. Het team dat er nu in zit zit er al een hele tijd in.

astronauten Gezagvoerder Christina Koch uit Amerika zit er al 261 dagen in, de rest korter. Zo lang moet geen pretje zijn maar af en toe hoor je ze onderling converseren en ze hebben geen ruzie of zo. Het klinkt allemaal erg professioneel. Wát een ervaring voor deze mensen! Ik heb ook al twee keer een ruimtewandeling gezien. Een van de astronauten gaat er dan uit om iets te doen. Ook dat wordt enigszins door de webcamera geregistreerd. Maar deze avond, het zien van dat bewegende puntje in de lucht, dat gaf een sensationeel gevoel. Ik keek nu niet naar mijn telefoon maar naar de lucht. Ik voelde een soort combinatie van het ervaren van je eigen nietigheid maar tegelijk realiseerde ik me het enorme menselijke vernuft dat dit allemaal mogelijk maakt. Het was mooi. Het filmpje hieronder heeft slechts betekenis met die dingen in je achterhoofd. Je moet er dus van alles bij denken. Ik ben trouwens zo stom geweest om regelmatig met mijn camera mee te bewegen. Je moet natuurlijk juist laten zien dat de satelliet beweegt, niet je camera…. Ik heb twee korte opnames gemaakt. Eerst is hij nog niet super helder en staat nog redelijk dicht bij de horizon. Je ziet hem op het scherm naar links boven bewegen. Bij het volgende shot is hij al veel beter te zien. Ik moet de camera nu bijna recht boven mijn hoofd richten en intussen de ISS proberen te volgen. Het (per ongeluk) bewegen met de camera suggereert misschien een ongeluk, maar er gebeurt niets. Hij is er nog steeds. Nu alweer ergens in Azië..

De volgende dag ging de zon mooi rood onder. In dat rood zag je ook Saturnus in het ZW langzaam zakken.

saturnus

Rechts van Saturnus, in het WZW, verscheen even later, om 18:37 uur alweer de ISS. Ik heb nogmaals een stukje van de baan geregistreerd.

Over Pieter Simons

Docent muziektheorie. Interesses: geschiedenis algemeen, kunstgeschiedenis, lokale geschiedenis, muziek en muziektheorie, filosofie, astronomie, fotografie, natuur, wilde bloemen. En daarnaast allerlei maatschappelijke dingen als onderwijs en opvoeding
Dit bericht werd geplaatst in Astronomie en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op ISS deel 2

  1. Theo Meeuws zegt:

    Ik herken dat gevoel, die verbeelding. Ten tijde van de eerste maanlanding was het volle maan en er was weinig bewolking. Dus wilde ik een foto maken van die volle maan. M’n 2-ogige Yashica op statief geplaatst, knijpbalgje op de sluiterknop gemonteerd en met open lens de secondes tellen. Ik stond op een mooie donkere plek, tot er een politiewagen langzaam kwam aanrijden om te zien welke rare snuiter daar bezig was. Toen ik ongevaarlijk bleek stapten ze uit om te horen wat ik daar deed. Ze geloofden me amper maar lieten me verder mijn gang gaan. Weer met open lens tellen. Het resultaat bleek in mijn doka minder spectaculair dan ik gehoopt had. Maar ik had een mooie avond gehad en was in gedachten bij Neil Armstrong geweest.

    Liked by 1 persoon

  2. Hallo PIeter, net je twee iss blogs gelezen! Weer veel geleerd en een plezier om te lezen. Geniet nog na van eergisteravond, wat een wonderlijk samenzijn. Groet, Hans

    Like

  3. Leuk. Wij reisden zomer 1999 naar de Vogezen om daar de totale zonsverduistering te gaan zien. Prachtig weer!; tot.. een uur voor het moment suprême. Het begon te regenen. Het werd wel donker en de vogels zwegen. Dus toch mooi

    Like

  4. AnneMarie zegt:

    In 1999 waren wij in Duitsland op vakantie bij de totale zonsverduistering.
    Stoeltjes in de tuin en maar kijken naar de zon.
    Het vvegon iets te schemeren en de vogels werden stil. Heel bijzonder om dat te horen.
    Nadat het weer licht werd begonnen de vogels weer te fluiten. De natuur was even gefopt.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.