Mare Imbrium

Hoe komt het dat er op de maan grote zwarte vlekken zijn en daarnaast lichtere gebieden met veel kraters? Zo’n grote zwarte vlek wordt ook wel mare genoemd. Vroeger dacht men dat dit misschien een zee was, mare is namelijk Latijn voor zee. Dat is niet zo, weten we inmiddels, er is geen spoor van water op de maan, laat staan een zee. We weten dat deze maria ontstaan zijn na reusachtige inslagen, niet inslagen van gewone grote meteorieten, maar kolossaal grote objecten botsten met de maan. Het ging dus om botsingen met planetoïden of misschien komeetkernen. Wat gebeurde er dan? De inslag was zo overweldigend diep, dat weker gesteente in het binnenste van de maan ging bewegen en geleidelijk de grote krater voor een belangrijk deel weer opvulde met zijn massa. Door deze bewegingen werd het hardere gesteente daaromheen opgestuwd en vormde een kring van rotsen en berghellingen om de voormalige krater heen.

Een mare die je vaak goed kunt zien is de Mare Imbrium, de “zee der regens”. Die naam heeft hij te danken aan de omliggende bergen, die hun water lijken te geven aan deze zee. Vandaag, gewoon overdag om 12 uur, maakte ik bovenstaande foto van de maan (hij stond bijna recht boven mijn hoofd) en omdat deze mare nu precies op het punt zit waar het zonlicht tegen de rand schijnt, kon je de kleinere kraters en ook de omringende bergen van deze Mare erg goed zien. Sommige van die bergen zijn wel zeven km hoog. Het diepste deel van de “moederkrater” is nu slechts 5 km. Oorspronkelijk drong het hemelobject tot wel honderd km diepte door. De zwarte kleur wordt dus veroorzaakt door het omhooggestuwde “vulsel”.  Als dit soort inslagen erg lang geleden heeft plaats gevonden (zo’n miljard jaar geleden of zo), dan zijn er nadien weer zoveel nieuwe kraters gevormd door gewone meteorieten, dat de mare er pokdalig gaat uitzien. Deze mare is nog relatief jong, de hoeveelheid nieuwe inslagen is gering, behalve in het noordelijk deel.

Net ten zuiden van Mare Imbrium zien we een van de meest indrukwekkende kraters van de maan, de krater Copernicus. Ik heb het detail waar hij op de eerste foto staat uitvergroot. Deze krater heeft geen eigen mare opgeleverd, daarvoor ging hij niet diep genoeg, maar er is wel veel materiaal te zien dat in zijn omgeving is uitgestrooid. Veel betere foto’s kun je op internet vinden. Maar je ziet, zelfs overdag kun je als je dat wil en een goede camera of verrekijker hebt ook het een en ander zien.

Over Pieter Simons

Docent muziektheorie. Interesses: geschiedenis algemeen, kunstgeschiedenis, lokale geschiedenis, muziek en muziektheorie, filosofie, astronomie, fotografie, natuur, wilde bloemen. En daarnaast allerlei maatschappelijke dingen als onderwijs en opvoeding
Dit bericht werd geplaatst in Astronomie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.