Wat voor vloer willen we? En waar gaan we die kopen? We hadden meer dan twee jaar de tijd om ons te oriënteren, ons nieuwe appartement moest nog gebouwd worden.  Oriënteer, oriënteer,… PVC. Dat moet het worden!

Een half jaar voor de geplande oplevering gingen we ons oriënteren naar het bedrijf dat het zou moeten doen. Zou er iets te vinden zijn in ons toekomstige stadje? Google, google, google…. ja hoor!

Het bedrijf deed alles op afspraak dus we vulden een online formulier in. De volgende zaterdag konden we er al terecht!

– ‘Waar zijn we hier in godsnaam.’
De zaak lag helemaal verscholen. Met vrij kleine letters stond de naam gelukkig bij de voordeur, daar moesten we dus zijn. Er was geen etalage. Heel anders dan wat we verwacht hadden.

Aanbellen dan maar. Wacht, wacht, wacht… Er werd niet open gedaan. Tja, toch nog maar even wat langer wachten?

Daar klonk het mooie muziekje van mijn telefoon, ik werd opgebeld.
-‘Sorry, maar ik ben te laat. Kunt u nog even wachten? Ik ben er over ongeveer een kwartier.’
-‘Ja, dat kan gebeuren.’
Wij dus wachten.

Daar kwam hij aan.
-‘Ja sorry. Ik heb 2 agenda’s en ik keek in de verkeerde agenda waardoor ik even deze afspraak vergeten was. Ik was in Nieuwegein bij een garage waar een auto van de zaak werd gerepareerd.’
De nog jonge verkoper was aandoenlijk eerlijk en keek ook sympathiek uit zijn ogen.

Aan de hand van de bouwtekeningen van ons nieuwe appartement werd de hoeveelheid PVC berekend. We bestudeerden alle voorbeelden en kozen uiteindelijk voor een onbekend merk, “Floer”, dat gemaakt werd door een nog jong bedrijf in Groningen. Ecologisch verantwoord volgens de verkoper.

Ik tekende thuis de offerte waarop stond dat er een aanbetaling moest worden gedaan. Maar nergens stond hoe ik dat moest doen.
-‘Hoe doe ik dat?’ vroeg ik per mail. Het antwoord kwam ook per mail, enkele weken later.
-‘O, dat hoeft nog niet, dat komt nog wel.’

Toen duidelijk werd wanneer we de sleutel zouden krijgen probeerde ik het bedrijf weer eens te benaderen. De vaste telefoon van het bedrijf deed het niet. Gelukkig was er nog mail. Die en die week in februari, over 2 maanden dus, moest de vloer gelegd worden wat ons betreft. Ik kreeg na een weekje antwoord:
-‘komt in orde!’

De tijd begon te naderen. Het was nog vijf weken voor de geplande verhuizing. Op een maandag zou de keuken worden geïnstalleerd, het zou fijn zijn als 1 of 2 dagen later de vloer gelegd zou worden, dat was in de week die ik eerder had voorgesteld. Maar ik wilde nu een preciese datum. We zouden dan als de vloer er lag gelijk alvast wat spullen naar het appartement kunnen brengen.

De telefoon van het bedrijf deed het nog steeds niet. Dat vond ik wel vreemd. Op de mail “wanneer komen jullie precies” die ik stuurde werd niet gereageerd.

Twee weken later. De telefoon deed het nog steeds niet en ook een volgende mail bleef onbeantwoord. Zelfs op een aanvraagformulier van de site werd niet gereageerd. Ik begon zenuwachtig te worden. Het was nu drie weken voor de verhuizing. Een telefoon die het nooit doet, contactformulieren en mailtjes die niet worden beantwoord: zou het bedrijf failliet zijn?.. Zou ik een ander bedrijf benaderen, zou het nog lukken om een bedrijf te vinden dat al over 2 weken een vloer kwam leggen? Ik informeerde naar de juridische consequenties, ik had immers in juli een contract getekend. Het bleek dat ik daar juridisch niet makkelijk onderuit zou kunnen.

Toen herinnerde ik me dat ik in juli ook contact had gehad met een 06-nummer. De verkoper had immers gebeld om te zeggen dat hij iets later zou komen. Ik doorzocht mijn telefoon op onbekende afzenders in juli. Ja hoor, ik had er een en dat was op een zaterdag. Dat moest hem geweest zijn. Ik belde op, hoera! Er werd opgenomen, ik kreeg een mens aan de telefoon!
-‘Ik wil graag de preciese datum van het plaatsen van de vloer vastleggen, kan het op dinsdag 24 februari?’
– ‘Ja hoor, niets aan de hand, ik zal zorgen dat op die datum de vloer gelegd gaat worden.’
Pff, pak van mijn hart.

Het was bijna de bewuste dinsdag dat er een vloer zou komen. Maar nu werkte ook het 06-nummer niet, althans je werd onmiddellijk doorgeschakeld naar de voicemail. Dan maar een boodschap inspreken.
-‘Hoe laat komen jullie, hoe laat moet ik in het appartement zijn om jullie binnen te kunnen laten?’
Geen reactie. Ik begon hem opnieuw te piepen.

Ik besloot nu om een enigszins boos e-mailtje te sturen. Ik wilde weten waar ik aan toe was.
-‘Beste mensen. Jullie zijn compleet onbereikbaar, de telefoon werkt niet, er wordt niet gereageerd op het contactformulier en ook niet op mail. Ik maak me ernstig zorgen. Wat is er bij jullie aan de hand. Kan ik nog wel op die vloer rekenen?’
Hèhè. Hier werd dan eindelijk wel op gereageerd.
-‘We zijn er dinsdag om half negen om de vloer te egaliseren’.

Het was half negen in de ochtend. Er was niemand. Negen uur. Nog steeds niemand. Om 10 uur kreeg ik dan opeens een telefoontje:
-‘We komen vandaag de vloer egaliseren. Hoe laat kunnen we bij u terecht?’
De man aan de andere kant van de telefoon wist niets af van de afspraak van half negen.
–‘Ik wacht al anderhalf uur. Graag dus zo snel mogelijk.’

Daar was hij dan.
-‘Mag ik een sleutel hebben, dat is handiger en hoeven jullie niet steeds open te maken en aanwezig te zijn.’
Dat leek mij inmiddels ook dus hij kreeg een sleutel. Ik vroeg wel nog:
-‘wat gaat er hierna gebeuren?’
–‘Morgen worden de vloerdelen gebracht. Zou je dan misschien kunnen helpen met alles naar boven sjouwen?’
-‘Ik pieker er niet over, ik heb net een nieuwe heup!! ‘
–‘Oké, komt goed.’

De volgende avond was ik even in het appartement. Er lagen geen vloerdelen…..

Inmiddels waren er medische perikelen waardoor ik die hele rotvloer even niet meer zo belangrijk vond. Ik liet het helemaal los. Ik was enkele dagen in het ziekenhuis bij mijn vrouw. Tussendoor hoorde ik van mijn schoonzus die ook een sleutel had dat de vloerdelen een dag later alsnog waren bezorgd.

Het grote moment was aangebroken, de vloer zou worden gelegd!  Mijn schoonzus was die dag in het appartement en ze appte mijn vrouw en mij.
-‘Tjonge, die jongens werken hard. En het ziet er ook nog eens goed uit. Ze zijn met zijn drieën.”
Zij kreeg die ochtend van de vloermensen alvast de geleende sleutel terug. Want aan het eind van de middag zouden ze zeker klaar zijn!

In het begin van de middag kreeg ik een telefoontje.
–‘We hebben te weinig vloerdelen. Zouden we de volgende week misschien terug kunnen komen om het af te maken?’
-‘Niks ervan, maandag gaan we verhuizen!’
-‘Nou, dan moeten we nu nog naar Groningen rijden om extra vloerdelen te halen.’
-‘Ja, dat moet dan maar.’
-‘Hoe komen we er dan daarna in, we hebben de sleutel al terug gegeven aan jouw schoonzus.’
-‘Dat is waar. Weet je wat. Bel me een half uur voordat jullie bij het appartement zijn aangekomen met de resterende vloerdelen. Dan ga ik er heen om jullie binnen te laten.’
-‘Is goed, dat zal dan rond 6 uur zijn.’

Half acht in de avond. Telefoon.
-‘Het gaat vandaag niet meer lukken. Ik ben als enige nog over, de andere twee mensen zijn inmiddels naar huis. Zou ik de sleutel bij u kunnen ophalen, dan maak ik het zelf morgen tussen 10 en 12 af.’
-‘Nou dat moet dan maar.’

Hij belt aan. Nu zie ik hem. Het is dezelfde vriendelijke verkoper van juli. Ik geef hem de sleutel.

De volgende ochtend ben ik bij het appartement om 9 uur om daar een afgesproken klus met mijn zwager te doen. Maar er blijkt nog iemand binnen te zijn. Een inbreker? Nee, het blijkt de collega te zijn van de man die ik gisteravond sprak. En wat doet hij daar? Hij is met de afwerking van de vloer bezig! Hij vertelt dat hij de vorige avond nog benaderd was door onze sympathieke verkoper en die heeft hem toen onze sleutel gegeven.
–‘Ja, ik moest vandaag eigenlijk een trap bedekken, maar ik dacht, wat eerder opstaan, dan doe ik dit toch gewoon eerst?’

Om half 10 ligt de vloer er. En er staat in de keuken een vaas met bloemen. We kijken vol aandacht naar onze nieuwe vloer. Het lijkt heel degelijk werk. En, ja hoor, we vinden hem ook nog eens tof!

Twee dagen later gingen we verhuizen. Naar een appartement met, inderdaad,  een heel mooie vloer!