De natuur van de pyreneeën in juli

In de tweede helft van juli waren we in de westelijke pyreneeën. Behalve dat we een aantal culturele uitstapjes maakten hebben we daar vooral ook genoten van de natuur. De pyreneeën zijn ruig, maar de bloemenpracht is er minder dan in de alpen was mijn ervaring, maar tot mijn grote verbazing kwamen we nu enkele keren in een soort aards paradijs terecht. Een dag zelfs waren we daar helemaal alleen. Op een steen zat een adder, op een mooie platte steen waar mijn vrouw net wilde gaan zitten. Door de mist was het vrij koel en zo’n koudbloedig dier is dan weinig actief. Hij bleef zitten waar hij zat. Nadat we iets verder onze boterham hadden opgegeten wilden we hem nogmaals begroeten maar toen was hij inmiddels verdwenen. In de mist klonk het hoge piepen van de bergmarmotten, maar je zag ze niet. Of toch wel? Ik dacht er eentje in de verte te zien. Met mijn telelens haalde ik hem dichterbij, en jawel: daar zat hij. Begin augustus waren we nog een week in de Gers, ook in Zuid-Frankrijk, het departement met als hoofdstad Auch. We logeerden bij mijn zwager en daar kon je de horizon zien van oost tot west en omdat er geen enkele lantaarnpaal staat is dat een unieke omgeving om naar sterren te kijken. Niet alleen naar sterren, ook naar Venus, Mars en Saturnus. En van Jupiter maakte ik een close-up opname, maar verrassend voor mij: ik kon zelfs drie van de vier Galileïsche manen fotograferen. Links van Jupiter Io, rechts eerst Ganymedes en daarnaast Europa. Ganymedes is het meest helder. Logisch, het is de grootste maan van ons zonnestelsel. Zelfs nog groter dan Mercurius of Pluto. Dit alles op vrijdag 3 augustus om 21:55 uur, eerst zie je hieronder een printscreen van de stand zoals die toen was volgens de prognose (zie ook http://www.shallowsky.com/jupiter/) en daarna zoals ik hem fotografeerde.

manen-jupiter

70

Nog een foto op diezelfde avond gemaakt van Jupiter alleen, waarbij ik mijn camera in de meest verre tele-stand had gezet.

69

De natuurfoto’s die ik maakte kun je zien in het volgende filmpje:

 

Geplaatst in Astronomie, bloemen, natuur | Tags: , , | 2 reacties

De abdij van Saint-Martin-du-Canigou

In het zuid-oosten van de Pyreneeën kun je vanaf het voormalige graafschap Conflet vanuit verschillende punten in de verte de hoogste top zien: de Pic du Canigou. Kom je dichterbij dan wordt het landschap steeds ruiger. Ten noorden van de berg ligt op nog een behoorlijke afstand het klooster Saint-Michel de Cuixa. Ten westen ligt, al een stuk hoger, de abdij van Saint-Martin-du-Canigou. Er zijn meerdere manieren om bij deze abdij te komen. Er is een half verharde weg die alleen maar door de bewoners genomen kan worden, vanuit het kleine dorpje Casteil. Mensen die slecht ter been zijn kunnen met een jeep op aanvraag naar boven. De gewone pelgrims en toeristen moeten lopen, zo’n drie kwartier omhoog over deze half verharde weg. Maar je kunt er ook vanuit de heuvels komen. Vanuit onze camping bij het dorpje Casteil (Castell op zijn Catalaans, waarbij je de dubbele ll als j uitspreekt) moet je eerst naar boven klimmen door de heuvels en vandaar op een kruispunt van paden gaat er een pad verder richting abdij.  En je klimt dan feitelijk verder dan nodig, want op een bepaald punt zie je ver onder je de abdij liggen.

klooster-van-boven

Dat hebben we geweten op een van de warmste dagen. Er was wel voortdurend schaduw, maar het pad was lastig, met veel rotsen, soms over beekjes, soms met een kabel waar je dan langs de rotsen hangende verder moest.

kabelsEn niet alles was even goed aangegeven. Dat tochtje duurde drie uur en de rondleiding in de abdij moest nog beginnen…  Maar je voelt dan wel wat vroeger de wandelaar waarschijnlijk ook gevoeld heeft.

We kregen een Engelstalige rondleiding van een van de monniken. De orde van “Les Béatitudes” die het klooster nu bewoont  bestaat uit 15 leden, negen nonnen en zes mannen van wie drie paters en drie leken . Onze gids was een Oostenrijkse pater die slim was en meer wist dan de gebruikelijke ingestudeerde verhalen. De Franstalige rondleiding werd voor een ander groepje verzorgd door een zuster.

De abdij is gesticht door graaf Oliba, die in het klooster van Ripoll zijn intrede doet nadat zijn vrouw gestorven is. Daar treft hij ook de monnik Gerbert van Aurillac die later als paus Sylvester 2 door het leven zal gaan. Vlak voor de kloosterwijding van het klooster St. Martin in 1009 wordt hij daar als eerste abt benoemd. In datzelfde jaar wordt hij ook als abt van het al veel oudere  klooster van Cuixa gekozen. In 1018 wordt hij zelfs bisschop en sticht in die functie in1025 het beroemde klooster van Montserrat. Hij sterft in 1046 en wordt in het klooster van St. Martin begraven. Een van zijn daden is dat hij als vredesstichter bekend staat. Hij wist door allerlei wetten, die ook door de paus en de keizer werden overgenomen,  geregeld te krijgen dat er op bepaalde dagen geen oorlog gevoerd mocht worden. Uiteindelijk kon je slechts oorlog voeren als er geen feestdag was, en dat was op maar slechts 88 dagen van het jaar… Deze wetten werden in zijn tijd tot ver in het huidige Frankrijk en Italië overgenomen.

Oliba heeft ook veel gedaan voor de kunst. Aan hem is het waarschijnlijk mede te danken dat de Romaanse bouwkunst zich over heel Frankrijk kon verspreiden, vooral ook door zijn contacten met Bourgondië. In de graafschappen Cerdagne en Conflent, onderdelen van Catalonië, heeft hij veel kloosters en kerken laten bouwen, waarvan er nog steeds een aantal bestaan.

De eerste monniken van St- Martin du Canigou kwamen uit de kloosters van Cuixa en Ripoll. Net als bij het klooster van Cuixa is de grootste bloeiperiode van dit klooster tussen 1000 en 1200. Ook hier worden weer veel sculpturen gemaakt in dezelfde tijd dat ook die van Cuixa worden vervaardigd, zo tussen 1150 en 1200. Het is de tijd dat we trouwens ook zien dat er veel sculpturen in andere delen van Europa ontstaan, zoals in de twee kapittelkerken van Maastricht.

In 1779 zijn er nog maar zo weinig monniken dat het klooster verlaten wordt. Alles vervalt tot een ruïne. Pas in 1902 wordt besloten dat kerk en klooster gerestaureerd moeten worden. De eerste restauratie vindt plaats tussen 1912 en 1954. In 1967 wordt de broederschap van St-Martin-du-Canigou opgericht die vrijwilligers werft en geldelijke middelen zoekt om de gebouwen weer bewoonbaar te maken zodat een nieuwe orde er zich in kan vestigen. Dat gebeurt dan uiteindelijk in 1988, als de al genoemde orde van “les Béatitudes”, een nieuwe orde die opgericht is na het tweede Vatricaans concilie, zich er gaat vestigen.

Een van de mooiste onderdelen is de gerestaureerde kruisgang. Hij verbindt alle gebouwen met elkaar, maar het is ook de plek waar de monniken hun dagelijkse gebed houden. Ze bevinden zich dan als het ware in een gesloten hof waarbij ze zich helemaal op God kunnen richten en zich kunnen afsluiten van de buitenwereld.

rozentuin

Net als in Cuixa kijk je je ogen uit als je de kapitelen bestudeert. Ook hier kun je er bijna overal dicht bij komen. Soms kun je met wat zoeken achter mogelijke betekenissen van de uitgebeelde voorstellingen komen.  Monsters met grote ogen en mond die als mensen gehurkt op hun achterpoten staan.  Een palm die uitmondt in de mond van een mens, omringd door hurkende wezens die nog het meest op apen lijken. Paarden met armen die ze in hun eigen mond stoppen.  Een dansende vrouw omringd door mannen met zware baarden. Monniken die een kleed tonen, een reliek? (Denk aan de bekende afbeelding waarbij in de Servaas de relieken worden getoond, waaronder een kleed). Monniken die vanuit een pilaar allemaal recht voor zich uit kijken, dus alle kanten uit als je er om heen loopt. Elke afbeelding kan op meerdere manieren worden geïnterpreteerd. Er is denk ik vaak sprake van een waarschuwing, maar soms heeft de sculptuur ook een symbolische of mystieke betekenis. Dat maakt deze periode zo extra boeiend! Hieronder wat foto’s van enkele kapitelen.

kapiteel1kapiteel2kapiteel3kapiteel4kapiteel5kapiteel6kapiteel7

Bijzonder is de crypte. Die is even groot als de erboven gelegen kerk. Allebei zijn ze gewelfd, zodat je eigenlijk twee kerken boven elkaar hebt. Doordat de ingang lang dicht gemetseld is geweest is er veel bewaard gebleven. Opvallend in deze crypte is dat je twee bouwstijlen kunt waarnemen. Oorspronkelijk waren de zuilen veel smaller. Maar de meeste zuilen zijn in een iets later stadium flink verbreed. Op enkele plaatsen kun je nog zien hoe de originele zuil  ingebouwd is ineen dikke vierkante pilaar. Waarschijnlijk heeft men toen men al bezig was besloten om de crypte veel groter te maken, waardoor zwaardere zuilen nodig waren.

crypteDe crypte heeft net als de erboven gelegen kerk drie schepen. Het stenen gewelf van de kerk rust op tien granieten zuilen. Een prachtig bewaard gebleven vroeg-Romaans monument!

kerk

De kerk heeft een klokkentoren die lijkt op die van het klooster Cuixa, een eind ten Noord-Oosten van Saint-Michel-du-Canigou. Massief vierkant met veel symmetrische elementen.

toren

De ligging van het klooster is prachtig en de pelgrimstocht om er te komen de moeite waard!

klooster

Hieronder een film met nog meer beelden van het klooster. Je hoort de Cisterciënser zusters van Boulaur zingen: Gaude felix mater Cistercium en Cantate Domino

Geplaatst in Geschiedenis, kunst | Tags: , , , , | 3 reacties

De abdij van Saint Michel de Cuixa

Karel de Grote droomde er van om een groot Christenrijk te stichten. Een van de manieren om dat voor elkaar te krijgen was om overal abdijen te stichten. Dit moesten tempels van Christelijke deugd en wijsheid worden van waaruit de omgeving verder gekerstend kon worden. Vanuit Spanje was vanaf het begin van de achtste eeuw de Islam snel naar het noorden opgerukt, tot in Zuid-Frankrijk. Bij de slag bij Poitiers werden grote gebieden door Karel de Grote heroverd en werd het kalifaat tot achter de Pyreneeën terug gedrongen. De Pyreneeën moesten nu een buffer vormen. Hier werden niet alleen allerlei vestingen gebouwd, maar ook versterkte abdijen gesticht. Een van deze abdijen was de abdij in Cuixa. Hoog in de bergen, aan de voet van de Pic du Canigou, zou de aartsengel Michael, die de duivel versloeg, nu waken over deze abdij: Saint Michel de Cuixa.

klooster

klooster2

De abdij is gesticht tussen 864 en 869. Je kunt hem pre-Romaans noemen. De Catalaanse handwerkslieden die hem bouwden waren bekend met de bouwwerken van de nabijgelegen moskeeën. Ook nu nog zie je in de kerk en in de crypte met name in de vorm van de hoefijzervormige bogen deze invloed terug. 

hoefijzerboogHet klooster zelf is ten tijde van de Franse revolutie deels verwoest, maar de kerk en de kloosterkruisgang zijn grotendeels gespaard gebleven.  De kerk had oorspronkelijk twee symmetrische klokkentorens, daarvan staat er nog een overeind.

De oorspronkelijke monniken zijn in 1793 verdreven maar in 1919 vestigde zich de orde van Cisterciënzers er weer. Vanaf 1950 is de kerk gerestaureerd en met name de laatste 30 jaar is er na een uitgebreid onderzoek door specialisten werk van gemaakt om zoveel mogelijk de originele pre-romaanse elementen te herstellen.

De eerste abt die we van naam kennen, Garin, is afkomstig van een klooster uit Bourgondië, gelieerd aan Cluny. Zo komen ook de invloeden van Cluny hier in de Pyreneeën terecht. Zoals gebruikelijk beheren abten in die tijd meerdere kloosters. Garin wordt abt van zowel een klooster in Haute Garonne, twee kloosters in Aude en in 943 wordt hij dan ook nog de abt van het klooster in Cuixa. Hij is zeer invloedrijk, staat zowel in contact met keizer Otto II als met paus Sylvester II. Hij bemiddelt in Venetië om ook deze stad weer onder invloed van de Duitse keizer te brengen om zo weer een eenheid te kunnen bewerkstelligen. De Doge van Venetië, Pietro Orseolo,  gaat met hem mee naar Cuixa, waar hij komt te overlijden. Het oorspronkelijke, nu lege graf in de kruisgang nabij de ingang van de kerk, is nog bewaard gebleven. Garin zelf sterft omstreeks 1000.

graf

Het gouden tijdperk van kerk en klooster is de periode 950 tot 1200. Er wordt een scriptorium gevestigd. Een Evangelarium uit die tijd is nog bewaard gebleven. Maar het meest opvallende zijn de talrijke kapitelen met name in de kerk. Deze dateren uit de periode 1150-1175. Toen de kerk in de negentiende eeuw verwaarloosd werd zijn de kapitelen daar weggehaald en een rijke Amerikaan kocht de helft op in het begin van de twintigste eeuw. Het vormt nu een van de pronkstukken van de middeleeuwse afdeling van het Metropolitan Museum in New York.

https://maps.metmuseum.org/galleries/cloisters/1/007

De rest raakte verspreid over meerdere plekken in Zuid-Frankrijk. Tijdens de restauratieperiode zijn meer dan 50 kapitelen terug gevonden, opgekocht en deze zijn nu grotendeels te bewonderen als onderdeel van de kruisgang. Helaas niet meer in de originele context of volgorde, maar als losse objecten. Het voordeel is dat ze daar veel beter te zien zijn als op hun oorspronkelijke plek in de kerk. Maar ze hadden een functie, gelieerd aan de plaats in de kerk. Aan de hand van vergelijkbare sculpturen, zoals die in de Servaaskerk van Maastricht en de O.L.V. kerk ook in die stad, kun je proberen om iets meer van de betekenis te weten te komen. Er is nog steeds bij veel beelden onduidelijkheid over wat er mee bedoeld werd. Bijbelse taferelen zijn het makkelijkste, maar de beelden met duivels, monsters en mensen die deze bedwingen of zich juist in de greep ervan bevinden blijven vaak raadselachtig. In de Servaaskerk bevinden die zich in het westelijke deel van de kerk, waar later ook vaak afbeeldingen van het laatste oordeel te zien waren. Het lijkt dus waarschijnlijk dat je deze afbeeldingen vooral als waarschuwingen voor de invloed van de duivel moet zien. Waar je samen met de aartsengel Michael tegen zult moeten vechten.

kapiteel1kapiteel2kapiteel3kapiteel4kapteel5

Naast de kapitelen zijn er nog enkele sculpturen uit die tijd te zien. Bijzonder mooi is een beeldhouwwerk van Maria met kind, ook uit de twaalfde eeuw,  met nog de originele polychromie.

maria

De toren wordt vaak getoond als voorbeeld van pre-romaanse bouwstijl: tweelingvensters, vertikale banden, zich herhalende symmetrische elementen.

toren

Heel bijzonder zijn ook enkele geschilderde fragmenten uit de tiende eeuw, duidelijk gemaakt vanuit een byzantijnse invloed. Bekend is dat de Ottoonse keizers uit die tijd nauwe banden onderhielden met de byzantijnse keizer.

byzantijns

Een overzicht van alles wat je kunt vinden in deze abdij is te zien in het volgende filmpje dat ik maakte. De muziek die je hoort is gezongen door de Cisterciënzer zusters van het klooster in Boulaur in Zuid-Frankrijk.

Over het iets jongere, nabijgelegen klooster van Saint-Martin-de-Canigou kun je hier meer lezen.

 

 

 

 

Geplaatst in Geschiedenis, kunst | Tags: , , , , , , | 1 reactie

Volksverhuizingen en andere aanpassingen in de natuur

 

sibbelsprinkhaanDe Sikkelsprinkhaan heeft heel lange vleugels waardoor hij goed kan vliegen. Dit dier is vanuit Frankrijk langzaam naar het noorden opgerukt en komt tegenwoordig in veel delen van Nederland voor.

Andere diersoorten trekken juist weer naar het zuiden, zoals de Homo Hollandicus die als een soort trekvogel elk jaar in de zomermaanden weer Zuid-Frankrijk weet te bereiken. Een iets kleiner aantal trekt zelfs door naar Spanje of Portugal.

De Aziatische Tijgermug komt steeds vaker naar Nederland, als passagier in een zending banden bijvoorbeeld.

De Aziatische Homo Sapiens weet ook steeds vaker West-Europa te bereiken. Hij zit dan verstopt in containers in grote vrachtauto’s. Daarbij legt wel vaker een aantal van hen het loodje.

In het Loetbos in Zuid-Holland zijn een aantal bomen met een oranje stip gemarkeerd. Het gaat om Amerikaanse exoten, die het weliswaar goed doen in Nederland maar Hollandse soorten als de Es dreigen te verdringen. Zij zullen worden gekapt. Ook Springbalsemien is in dit bos gemaaid, om dezelfde redenen. Ruimte voor Brandnetel en Paardenbloem!

Er zijn  tegenwoordig mensenrassen bekend die soms met honderden tegelijk via bootjes over de Middellandse zee Europa weten te bereiken. Vanwege hun afwijkende huidskleur houdt men in het algemeen de boot af. Ze dreigen namelijk de inlandse populatie te verdringen.

Van Schilthuizen bekeek in de metro van Londen de mug Culex Molestus, een soort die zich heeft aangepast aan het leven onder de grond. De mug heeft subtiele genetische aanpassingen ondergaan die zijn reukzin afstemmen op menselijke metroreizigers in plaats van op vogels waarop hij zich bovengronds voedt. Het is grappig hoe een soort op die manier zich aanpast en daardoor weet te overleven!

Ook is er inmiddels een mensensoort dat in metro’s voorkomt, maar ook onder bruggen of in grote dozen kan men ze vinden. Vooral in de avonduren en de nachten kun je ze in steden als Parijs met een beetje geluk spotten. In strenge winters schijnt het met deze soorten wat minder te gaan, maar na de zachte winters van de laatste tijd doen ze het overal weer goed. Hun voeten zijn zelden koud, wat wijst op ook weer een genetische aanpassing.

zwerver

Geplaatst in filosofie, natuur | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Geen muziek

‘Ik heb ook een radio op mijn auto. Die zet ik altijd op radio 1.’

madurodamMijn oudste kleinzoon is helemaal met auto’s en met treinen bezig. Hij mocht met opa en oma gisteren mee naar Madurodam en daar was hij op bepaalde plekken niet weg te slaan. Eerst niet bij de autowegen, later ook niet bij de treinen. Het was een waar feest! Het begon al bij de reis, we gingen met de trein naar Den Haag. Helemaal euforisch was hij daarover, vooral toen we net in de trein zaten en deze begon te rijden.  Het was zijn eerste treinreis. Maar hij heeft ook een loopauto thuis, daar wil hij altijd even op rijden voor hij naar bed gaat. En dan fantaseert hij alles er op en er aan. Intussen maakt hij de geluiden van de handrem, van de ruitenwissers, van het starten en ga zo maar door. En er zit dus ook een zogenaamde radio op, die dus altijd op radio 1 staat. Op radio 1 praten ze voornamelijk en dat vindt hij leuk. Muziek op de radio dat hoeft voor hem niet zo. Hoe komt dat?

Dat komt omdat hij altijd muziek in zijn hoofd heeft als hij aan het spelen is. En dat gaat niet samen met andere muziek, dan kan hij gewoonweg niet goed meer spelen. Ik heb deze week stiekem wat opgenomen, in zijn spel. Hij speelde weer allerlei  gebeurtenissen die plaats vinden in het heelal. Populair zijn de laatste tijd meteorietenregens (vallende sterren). Dat was er nu niet bij. Maar er gebeurt van alles, hij maakt allerlei geluiden en zingt. Op het einde zingt hij een youtube liedje over planeten. Zijn spel is een en al muziek. En muziek is leven. Hij wil geen muziek horen, want het leven zelf is al muziek.

Geplaatst in Astronomie, filosofie, muziek, pedagogiek en onderwijs | Tags: , | 1 reactie

Homoniemen

Autisten willen precies weten hoe de wereld in elkaar zit. Mijn oudste kleinzoon kan heel kwaad worden als je bijvoorbeeld zegt: ‘zo meneer, laat maar eens zien’. ‘Ik bén geen meneer’ schreeuwt hij je dan toe. En dat blijft hij heel moeilijk vinden.

Zo had hij gisteren een autootje weer terug gevonden dat eerder kwijt was. ‘Nou jij bent een echte speurneus’ zei mijn vrouw. ‘Ik bén geen speurneus’. ‘O sorry, nee natuurlijk niet, maar je kunt wel erg goed zoeken’ antwoordde zij. Even later stond hij bij mij in de keuken. Hij was er duidelijk nog steeds mee bezig. ‘Opa wat is een speurneus? ’ Ik legde hem uit dat als iemand heel goed kan zoeken en iets kan vinden, dat zo iemand soms wel eens een speurneus wordt genoemd. Het is gewoon een naam voor iemand die goed kan zoeken. ‘ Hij dacht na en had duidelijk weer wat geleerd. Hij zelf  is geen neus, dat weet hij. En een speurneus is blijkbaar gewoon een mens. Oke dan.

spelenHeel moeilijk voor autisten is het feit dat een zelfde woord soms twee betekenissen kan hebben. Dat komt hij herhaaldelijk tegen. Mijn vrouw heeft hem uitgelegd dat dat een homoniem is. Ook daar denkt hij dan zichtbaar over na. De volgende dag vraagt hij ‘is spelen een homoniem?’ Ik kijk hem verbaasd aan. ‘Hoe bedoel je?’  ‘Spelen is als je een spelletje doet, bijvoorbeeld “ik zie ik zie, de kleur is…”’ Ah, ik begrijp zijn probleem. ‘Ja maar spelen kan ook zijn dat je met autootjes speelt, dat bedoel je? ‘ ‘Ja, dat bedoel ik. En je kunt ook “alsof” spelen, bijvoorbeeld vader en moedertje’ voegt hij er nog aan toe.

Ik sta weer verbaasd over zijn intelligentie en doordenken. Maar vooral ook dat hij op die manier de chaotische wereld om zich heen weer iets meer weet te ordenen. Het lijken voor hem allemaal totaal andere dingen. Toch zeg je overal “spelen” tegen. Dan zijn het dus waarschijnlijk homoniemen.

Geplaatst in filosofie, pedagogiek en onderwijs, taal | Tags: , | 1 reactie

Onthaasten

Soms fantaseer ik dat ik ergens woon waar je geen geluid van  mensen kunt horen, waar er ’s nachts geen licht is behalve soms het zilveren licht van de maan, waar je ’s ochtends de dauw kunt ruiken en waar je je helemaal in de natuur opgenomen voelt. Daarom gaan veel mensen misschien op vakantie. Toch kan iets dergelijks ook dichtbij huis. Sta om vier uur op.  Bij mij thuis is het dan doodstil, afgezien van uilen, kikkers en watervogels. Buiten ruik je inderdaad de dauw en soms ook het water van de Lek. Natuurlijk, in bepaalde periodes zul je vooral mest ruiken. Maar zelfs dat kan lekker zijn. En kijk je om je heen, dan zal je afhankelijk van het seizoen allerlei details kunnen zien die verwonderen en boeien. Insecten, spinnen, planten.

Eergisteren had ik een dergelijke ervaring gewoon overdag. Naast de natuurgeluiden hoorde je ook af en toe een tractor of een auto op de dijk, op de Lek sputterde een boot. Maar je hoorde vooral door de stevige wind het ruisende riet en de klotsende golven. Wat klinkt dat heerlijk.  Als je je ogen goed de kost gaf zag je veel meer bloeiende planten dan je zou denken. Ik genoot. Wat daalde er een rust over me heen. Ik was gewoon even een uurtje buiten.

Als je even ook weer mens wilt worden zonder naar buiten hoeven te gaan kun je ook naar mijn opname van die middag kijken en luisteren. Helemaal over je heen laten komen. Liefst met een stevig geluid. Bij mij werkt het. En weet je iets van wilde bloemen. Dan is het extra genieten. Geen enkele echt bijzondere bloem zit erbij. Maar allemaal doen ze aan het spel van onthaasten mee.

 

Geplaatst in bloemen, natuur | Tags: , , | 3 reacties