Gijs mocht op zijn een na laatste orgelles, zoals zo vaak, iets uit zijn hoofd spelen. Hij koos voor een stukje uit een orgelsymfonie van Widor.
– ‘Als je het goed oefent mag je het op Open Monumentendag spelen.’
 Open Monumentendag dat was dit jaar ook Nationale orgeldag. De hele dag door zouden allerlei organisten op het Moreau orgel spelen. De beste leerlingen van Gerben Budding mochten dat ook, ze mochten op die dag  tussen 12 en 1 spelen. Er was op dat moment al een programma gemaakt, Gijs stond er niet bij. Ja het waren ook allemaal wat oudere leerlingen die allerlei stukken van blad speelden. Er was ook een leeftijdgenoot van Gijs bij. Een erg goede leerling, een jongen die  compleet de tegenpool van Gijs is. Hij is erg goed in van blad lezen en ook is hij heel precies in de afwerking. Deze jongen mocht twee stukken spelen, waaronder “Finale”, een stuk van Christiaan Ingelse uit de orgelmethode, gebaseerd op de melodie ”U zij de Glorie”. Dat is het laatste stuk uit deel 6.

Zo ver is Gijs nog niet, hij heeft nu wel bijna deel vijf uit. Als hij voor zich zelf speelt speelt hij meestal stukken uit zijn hoofd, zoals stukken van Widor, Hij speelt gewoon na wat hij gehoord heeft. Eigenlijk meestal stukken die technisch nog net iets te moeilijk voor hem zijn. Hij speelde voor mij een dag later het bewuste stuk van Widor en hij liep herhaaldelijk vast.
-‘Kun je niet beter iets spelen dat makkelijker is?’
-‘O wacht, ik weet al wat. De toccata van Widor!’
Hij dacht aan de beroemde toccata uit de eerste orgelsymfonie. Die ging inderdaad beter. Toch voelde hij aan dat ook dit wel eens geklungel zou kunnen gaan worden. Dus hij wist nog iets beters:  het eerste deel, de “Introduction”,  uit de Suite Gothique van Boëlmann. En ook wilde hij iets van blad spelen. Immers dat deed toch elke organist? Hij koos voor een liedbewerking van Christiaan Ingelse uit deel 5 van de methode.

De les voor het concert speelde hij deze stukken voor Gerben voor. Gerben was zichtbaar positief verrast door de keuze voor de liedbewerking. Nadat Gijs het stuk van Boëlmann had gespeeld zei hij:
-‘Gijs, maar het stuk is toch niet af? Het eindigt op de dominant! ‘
-‘Ja maar dat tweede deel dat erna komt vind ik eigenlijk nog een beetje te moeilijk.  Of wacht even, zal ik Jan Zwart spelen?’
 Hij speelde zonder omhaal de variaties op het Wilhelmus van Jan Zwart. Op het einde moet in dat stuk ook een psalmmelodie komen maar die speelde hij niet. Gerben:
-‘Waar blijft Psalm 134?’
 Ai, Gijs moest nadenken. Hoe ging die ook alweer? Die psalm staat meestal in G maar in de bewerking van Jan Zwart staat hij, isometrisch, in C.
–‘Ga dat thuis dan maar eens in C oefenen.’

Enkele dagen later, vandaag dus, was dan het concert van Gijs. Echte organisten dragen een pak en daar was Gerben het roerend mee eens.  Gijs was vandaag de enige die een pak aan had maar het stond hem erg goed en hij zag er uit als een echte organist. Gerben kondigde hem aan.
‘En nu gaan jullie luisteren naar een verrassingsonderdeel, gespeeld door organist Gijs Meeuws. Hij speelt voor jullie iets van onze vorige organist, Christiaan Ingelse, daarna een deel uit de Suite Gothique van Boëlmann en tot slot een bewerking van Jan Zwart van het Wilhelmus.’

Na het concert gingen Gijs, zijn vader, broer, opa en oma een ijsje eten.
-‘Opa wat vond je ervan, speelde ik goed?’
-‘Ja, het meeste ging best wel goed. Maar weet je dat je bij het voorspel van de liedbewerking van Christiaan Ingelse weer dezelfde fout maakte die je eergisteren ook maakte? Je speelde in plaats van twee zestiende noten achtste noten waardoor het ritmisch niet goed uitkwam.’
Hij wist precies wat ik bedoelde, dat zag ik aan zijn gezicht.
-‘Ik ga dat stukje nog eens goed oefenen, bij het volgende concert gaat het helemaal goed!’
-‘Kijk, dat is de ware houding van een aankomend organist!’

En ook zijn pak bleef mooi, ondanks de warmte en het ijsje.