Twintig jaar was ik. Ik liep met een studiegenoot door Maastricht, met een meisje dat wist hoe het leven in mekaar zat. Ze had net als ik geen cent te makken. De groenteboer had allemaal kisten met fruit buiten voor de etalage staan. Zonder blikken of blozen keek ze er naar en maakte een zorgvuldige keuze. Ze pakte twee appels en gaf er een aan mij. Ik wist niet wat er gebeurde! Ze liep gewoon verder. ‘Toch geen probleem?’ sprak ze toen ze mijn onthutste en vragende blik zag. Ik bloosde, keek nog even om en nam toen ook een hap uit de lekkere appel. Ik moest denken aan een eerdere keer. Dat was met mijn ouders, broer en zusjes. Ik zal zo rond de tien jaar geweest zijn schat ik. We liepen langs een boomgaard en mijn vader pakte voor ons allemaal een appel. Mijn moeder was verontwaardigd, ‘dat doe je toch niet!’ Mijn vader grijnsde en nam een smakelijke hap. We keken onzeker, wat te doen? ‘Er staan hier zo veel appels, geen probleem toch?’ zei mijn vader. Schoorvoetend namen we een voor een ook een hap. Al mijn normen en waarden werden op de proef gesteld. Mijn moeder zag het hoofdschuddend aan maar bleef het goede voorbeeld geven, ze deed niet mee. Ik bleef nadien ook standvastig. Tot die ene keer in Maastricht dus…

Met leeftijdsgenoten verzorgde ik een kindervakantieweek, ik was 21 jaar. Het leukste waren de avonden. De kinderen lagen in bed en wij zetten muziek op, dronken bier en gingen dansen. Dat waren compleet nieuwe ervaringen voor mij. Als onervaren drinker kon ik niet veel hebben. Midden in de nacht ging ik met een groepje van de leiding een stukje wandelen. Enkelen begonnen te zingen en maakten daarnaast ook nog eens veel herrie: ze liepen te schreeuwen, sloegen op alle vuilnisbakken die we tegen kwamen. Ik deed lustig mee. Zo liepen we door de straten van het dorp. We hadden erg veel lol, lachen joh! Niemand kon ons iets maken. We konden de hele wereld aan!

Na die ene kampweek was ik genezen van dit soort puberale excessen en wist weer hoe het hoorde. Maar de verleidingen bleven. Ik kreeg een nevenbaantje bij de Miro, in die tijd een soort mega-Albert-Hein. Vakken vullen, prijsjes plakken. Ik zag hoe leeftijdgenoten dingen pikten. De verleiding was groot om ook iets te jatten, maar ik deed het niet. Ik hoorde ook verhalen van wat ze gingen doen in het weekend. Een van de favoriete bezigheden was :”Hollanders in mekaar meppen”. Als je geen dialect sprak dan was je slachtoffer. Ik wist niet wat ik hoorde…

Al die dingen gaan door me heen als ik denk aan het gedrag van veel jongeren tijdens oud-en nieuw dit jaar. Behalve alcohol wordt er door veel jongeren ook drugs gebruikt. Je hebt zogauw je onder invloed bent overal schijt aan. Agenten die op je afkomen vormen een uitdaging. En met vuurwerk kun je veel in de fik steken, ook nu: “lachen joh!”

Waarom ging het bij mezelf al vrij snel weer goed?  Ik had een degelijke opvoeding gehad met veel vrijheid en wist wat goed en fout was. En zuipen? Daarvoor had ik om te beginnen geen geld. En ik had er gelukkig ook geen behoefte aan, ik had het naar mijn zin tijdens mijn opleiding en ervoer veel vriendschap van studiegenoten. Maar ik besef dat het net zo goed ook heel anders had kunnen gaan. Een van mijn studiegenoten kwam de dag na Oud- en Nieuw bij me op bezoek, ik woonde nog bij mijn ouders. Ze bleef daar ook een nachtje slapen. Het was prachtig weer, het was koud en ’s avonds gingen we een eindje wandelen. In die tijd (1969 was het denk ik) was er nog weinig straatverlichting en er was ook nog geen luchtvervuiling. Ik was het gewend, ik liep heel vaak alleen of met mijn moeder ’s avonds buiten. Maar mijn studiegenote was helemaal onder de indruk, wat een sterrenhemel! Tegenwoordig moet je daarvoor naar het noorden van het land of naar het buitenland. Gisteravond leek het er hier in West-Nederland weer een beetje op. Het was net nieuwe maan geweest, dus je had geen last van maanlicht. En zowel Venus, Saturnus, Jupiter als Mars waren deze avond van 2 januari te zien, af en toe waren ze weg achter een sliert bewolking, maar toch. Ook het sterrenbeeld Orion kwam net op. Ik maakte enkele foto’s, hier onder zie je eerst Venus en op de volgende foto het sterrenbeeld Orion.

Het was mooi deze avond maar ik verlangde toch naar die sterrenlucht van 56 jaar eerder. Toen kon je met gemak bij heldere hemel de Melkweg zien. Wat lijkt dat weer oneindig lang geleden. Maar ik besef dat 56 jaar niets is. De manen van Jupiter draaien nog steeds hun rondje, ook boven West-Nederland. Boven Jupiter zag ik gisteravond Ganymedes, er onder Io, Europa en Callisto.

De tijd lijkt opeens weer stil te staan. Zo zou het er indertijd ook uitgezien kunnen hebben. zestig jaar is in astronomische termen niks. Bij mensen is dat dan misschien anders, want Ik ben inmiddels een stuk ouder. Alhoewel: er zijn weer heel veel nieuwe jongeren.