De mislukte toenadering van Venus tot Mars

Al enkele maanden is Mars onderweg naar Venus. Of is Venus onderweg naar Mars? Maar sinds de inauguratie van Trump houdt Venus Mars op een afstandje: tot hier en niet verder! Ze naderden elkaar steeds meer, ze leken elkaar te gaan pakken. Venus gaat de komende dagen wat naar boven. Gaat hij boven Mars langs? De huidige stand heet formeel een conjunctie. Maar het is een niet erg innige conjuncte. En het zal ook niet meer worden dan dat. Over een aantal weken gaan ze zich weer van elkaar verwijderen, zonder elkaar echt omarmd te hebben.

Trump heeft hier natuurlijk niets mee te maken, dat zou te veel eer zijn. Maar als je zo herhaaldelijk naar de beweging van de zichtbare planeten aan de hemel kijkt dan is het verleidelijk om de veranderingen die je ziet te duiden. De Drie koningen deden dat ook al. Immers, Venus is een mooie heldere planeet. De planeet van de liefde. Mars is een kleiner, vaak enigszins rood, vervaarlijk puntje. Je weet nooit wat hij doet. Dat weten we van Trump ook niet. Hij gaat door voor een impulsief iemand, en die kwaliteit wordt ook aan Mars gekoppeld. Vanaf eind oktober konden we de twee hemellichamen al aan de avondhemel zien. Ze gingen steeds dichter naar elkaar toe,  tot rond deze tijd. Dan, eerst langzaam, en in maart in sneltreinvaart, zien we Venus de zon voorbijschieten waardoor het weer een morgenster wordt. Mars is dan nog steeds laag aan de avondhemel te zien.

Op onderstaande animatie zie je de onderlinge stand van deze planeten van oktober 2016 tot maart 2017. Groen is de horizonlijn. Rood is de baan van zon, maan en planeten (de dierenriem). De animatie zie je twee keer, de tweede keer in close up. Elke maand zie je snel de maan een keer voorbijkomen. Ook zie je de plekken aan de hemel waar je Uranus en Neptunus zou moeten kunnen zien, maar daar zul je een behoorlijke telescoop voor nodig hebben. Als in maart Venus verdwijnt kun je trouwens korte tijd Mercurius laag aan de avondhemel zien, dat wordt op het einde ook in de animatie getoond. Dat verschijnsel is in Nederland zelden goed te zien, dus voor de liefhebbers: eind maart vlak na zonsondergang is het niet onmogelijk!

Ik heb ook diverse keren geprobeerd om foto’s te maken van de conjunctie van Venus en Mars. Dat is me dan wel gelukt maar wat wil je eigenlijk laten zien behalve de samenstand? Een mooi plaatje van de omgeving erbij? Dat zie je op onderstaande foto misschien, uitzicht op de dijk vanaf mijn studeerkamer, afgelopen avond om half negen.

venusmarsvenusEn bij een detailfoto van Venus zie je fel het weerkaatste zonlicht  op de dikke dampkring van Venus, maar je lijkt ook iets van de dampkring, wolkenpartijen, zelf te kunnen zien. Het gaat daar behoorlijk wild tekeer met stormen van honderden kilometers per uur, die gebroken worden door de enorme bergtoppen op Venus, vele malen hoger dan de hoogste bergen op aarde. De zo lieflijk ogende planeet is in werkelijkheid een ware hel, de dampkring bevat uiterst giftige gassen. Spannend om met enige fantasie hier iets van terug te zien, zomaar, met een aardige fotocamera.

Over Pieter Simons

Docent muziektheorie, componist. Interesses: geschiedenis algemeen, kunstgeschiedenis, lokale geschiedenis, muziek en muziektheorie, filosofie, astronomie, fotografie, natuur, wilde bloemen
Dit bericht werd geplaatst in Astronomie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

6 reacties op De mislukte toenadering van Venus tot Mars

  1. Anoniem zegt:

    Ik ben weer wat wijzer.

    Like

  2. Hans zegt:

    Rechtsonder mars staat Venus, nog iets verder rechtsonder staat een hele heldere stip/ster. (alleen in de vroege avond) Een app zegt dat die heldere stip de planeet Neptunes is, maar ik las dat die nooit met het blote oog te zien is. Is de eerste en hele heldere “ster” in de avond niet Jupiter?

    Like

  3. Neptunus staat daar inderdaad, maar is niet te zien. Neptunus is pas in de negentiende eeuw ontdekt doordat er schommelingen in de baan van Uranus waren die alleen verklaard konden worden als er op een bepaalde plek nog een grote planeet zou staan. De berekeningen klopten, met stevige telescopen is toen Neptunus ontdekt. Uranus kun je als je weet waar je moet kijken bij een heel heldere nacht met een goede verrekijker zien als een wazig stipje, voor Neptunus zul je een stevige telescoop nodig hebben. Ik heb hem nog nooit gezien, Uranus ook pas slechts twee keer in mijn leven en dan dus met mijn verrekijker.
    Heel misschien heb je Fomalhaut gezien. Als er geen horizonvervuiling is zou dat net moeten kunnen, hij staat heel laag aan de horizon, inderdaad vlak na zonsondergang. Fomalhaut is een ster die je in Nederland allen in de winter kunt zien en dan heel erg laag. Hij hoort eigenlijk bij de sterrenhemel van het zuidelijk halfrond. Hoe zuidelijker hoe meer kans dus.

    Like

  4. O ja. Jupiter kun je aan de ochtendhemel al een hele tijd zien. Schitterend, niet te missen!

    Like

    • Hans zegt:

      OK, maar NIET ’s avonds dus(?)
      Ik zie die ster gewoon in mijn tuin omgeven door huizen, dus er is “horizonvervuiling”.
      Ik ga Fomalhaut eens googelen.

      Like

  5. Hans zegt:

    bedankt zover.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s