King Arthur eind 17e eeuw en nu

Maandagavond heb ik de concertante opera King Arthur van Purcell door de zangers van Vox Luminis en de spelers van La Fenice gehoord in Tivoli Vredenburg. Over zang en spel vooral veel lof, alhoewel vooral de balans voor de pauze niet altijd in orde was. Omdat we dichtbij de uitvoerenden zaten konden we niet alleen auditief maar ook visueel genieten van het spelplezier. Vooral de zowel dirigerende als blokfluitspelende leider Jean Tubéry was een genot om naar te kijken. Hij kon overigens ook nog een aardig mondje Nederlands laten horen na afloop. Je verwacht bij de titel King Arthur een hoop drama en een plot, of intriges, zoals bij bijv. die andere beroemde opera van Purcell “Dido en Aenaeas”. Maar de teksten (boventiteld weergegeven, erg prettig) waren niet zeer hoogstaand. We hoorden vooral veel aanmoedigingen tot het bedrijven van de liefde en weinig subtiele toespelingen m.b.t. de daad. Enkele aria’s en ook koorgedeeltes waren wel zeer fraai getoonzet met dramatisch uitgewerkte instrumentaties. In de oorspronkelijke uitvoering, een toneelstuk afgewisseld met muziek zang en dans is er overigens wel meer een verhaal te ontdekken. Bij deze uitvoering stond de muziek centraal en waren er tussendoor slechts enkele zeer korte verbindende teksten. Eigenlijk zou je het hele verhaal al goed moeten kennen om de lijn al luisterende, ondanks de boventiteling, te kunnen volgen.

Het blijkt dat dit stuk in de tijd van Purcell een buitengewoon groot succes was, en dat succes zal denk ik niet alleen door de muziek gekomen zijn, maar vooral ook door de patriottische inhoud van het toneelstuk waarbij uiteindelijk de lof en superioriteit van Brittannië buiten kijf staat en bezongen wordt. Vergelijk bijv.”Das Glorreiche Augenblick”, van Beethoven uit 1814, speciaal voor het Weense congres gecomponeerd om de grenzen binnen Europa na de val van Napoleon te regelen. De bijval bij dat stuk was zo groot dat het applaus tijdens de uitvoering soms de muziek overstemde. De tekst van Weissenbach gaat over lof en eer aan de congresgangers, de deelnemende monarchen en het visioen van een na deze bloedige oorlogen vereend Europa (“Was nur die Erde Hoch und Hehres hat, in meinen Maurern hat es sich versammelt: der Busen pocht! Die Zunge stammelt! Europa bin ich – nicht mehr eine Stadt…..” Het stuk van Purcell uit 1690 is geschreven vlak na de glorious revolution waarbij onze stadhouder Willem III samen met Mary het land ging regeren. Nadat de katholieken het even voor het zeggen hadden gehad (en dat weer na het preutse regime van Cromwell, waarin niets mocht en dat dat nu weer wel zo was bleek zeer uit de tekst!!) was het nu weer tijd voor de protestanten. Pikant detail: de librettist had zich tot het katholicisme bekeerd…

Wat voor mij bleef waren uiteindelijk dus voornamelijk enkele mooi uitgewerkte aria’s en koorstukken, die het waarschijnlijk minstens zo goed doen los van het verhaal en in een ander concertformat. Maar toch aardig om meegemaakt te hebben.

Wie het concert wil horen: het is opgenomen door radio 4 en wordt woensdag 2 september om half negen uitgezonden en is daarna waarschijnlijk ook nog via internet terug te beluisteren.

Over Pieter Simons

Docent muziektheorie, componist. Interesses: geschiedenis algemeen, kunstgeschiedenis, lokale geschiedenis, muziek en muziektheorie, filosofie, astronomie, fotografie, natuur, wilde bloemen
Dit bericht werd geplaatst in muziek, recensie, theater en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s