De docent godsdienst op de basisschool van mijn kleinkinderen is ernstig ziek, zo kregen de ouders en kinderen enkele maanden geleden te horen. Ze geeft lessen aan kinderen op basis van vrijwilligheid en ook Gijs wil daar altijd graag bij zijn. Hij heeft een fijne band met haar. Naar aanleiding van die lessen stelt hij ook regelmatig allerlei vragen aan ons, soms ook van filosofische aard. Enkele weken geleden sprak zij de leerlingen toe via een video-app. Toen vroeg ze aan Gijs of hij psalm 23 voor haar wilde instuderen op orgel. Psalm 23 heeft deze tekst, hier door mij samengevat:
Mijn heer is mijn herder, hij leidt mij naar groene weiden en fris water. Ook als ik voor een dodelijke afgrond sta zorgt hij ervoor dat ik niet verkeerd loop. En als er wilde dieren komen jaagt hij ze weg. Ik krijg genoeg te eten en ik mag altijd bij hem wonen.
Het is het beeld dat wij mensen God als een kudde schapen dienen te volgen en als we dat doen zal het goed met ons gaan. Waarom Juf Arja voor deze tekst gekozen heeft? Je kunt het als een beeld van overgave zien: wat er ook gebeurt, als ik maar op God blijf vertrouwen zal alles goed komen. Daar put ze hoop en troost uit. Gijs ziet de tekst als een beeld van “hoop”.
Samen met mij en met de orgeldocent is hij daar twee weken mee bezig geweest. Het eindresultaat, een opname gemaakt aan het Moreau orgel van de St. Jan, waar hij wekelijks les op heeft, werd afgelopen woensdag naar haar toegestuurd. Juf Arja antwoordde vrijwel onmiddellijk, ze was zeer ontroerd. Het bericht kwam binnen de avond voor ze de volgende dag de uitslag zou krijgen van een scan. De psalm gespeeld door Gijs gaf haar extra hoop. En de volgende dag kreeg ze die uitslag: ze had geen uitzaaiingen in de botten, Soli Deo Gloria!
